برای پی بردن به این موضوع کافیست به جوایز مسابقات بزرگ این ورزش یا قیمت لوازم مورد نیاز برای ورود به آن نگاهی بیندازید. در کشور ما هم به دلیل هین هزینه‎های سرسام آور تاکنون هیچ افتخار قابل توجهی در سطح بین المللی در تنیس کسب نشده است. تنیسورهای کشورمان حتی اگر از نطر مالی غنی هم باشند، اغلب به دلیل کمبود امکانات و نبود زمین های در سطح جهانی در میانه راه عطای موفقیت را به لقایش  می بخشند و راه دیگری را در پیش می گیرند.

در دنیای بازی های ویدیویی تعداد بازی های خوبی که توانسته اند تنیس را شبیه سازی کنند قطعا به انگشتان یک دست هم نمی رسد. سری Top Spin شاید تنها فرنچایز موفق شبیه سازی تنیس بود که اصلا وارد نسل هشتم هم نشد و سری Virtua Tennis هم که کاملا حالت آرکید گونه و سرگرمی داشت هم راه رقیب خود را پیش گرفت و همچنان در خواب زمستانی به سر می برد. در این بین دو عنوان جدید در زمینه تنیس برای طرفداران در E۳ ۲۰۱۷ شد. این دو بازی AO International Tennis و Tennis: World Tour بودند. نکته ی جالب این بود که هیچ کدام از این دو بازی حالت آرکیدگونه نداشته و هر دو شبیه ساز و واقعیت گرا بودند و همین موضوع رقابت بین این دو را حتی از رقابت دو فرنچایز قدیمی تنیس داغ تر می کرد

عنوان AO International Tennis در اوایل ماه می برای علاقه مندان به تنیس عرضه شد. آیا این بازی می تواند جای خالی یک تنیس خوب در نسل هشتم را پر کند؟ با ما همراه باشید.

گیم پلی بازی بسیار سخت است

مفرح اما بی روح| بررسی بازی AO International Tennis

همانطور که گفته شد بازی یک عنوان شبیه ساز است نه آرکید. پس اصلا توقع نداشته باشید با همان بازی اول همه چیز را یاد بگیرید و سریعا وارد تورنومنت های بزرگ شوید. برای یاد گرفتن بازی حتی در حالت متوسط هم نیاز به تمرین زیاد و روان شدن دستتان به کنترل های بازی دارید. حتی برای یک ضربه ساده هم باید کاملا با برنامه و دقیق عمل کنید تا در نهایت بتوانید پیروز مسابقه شوید. گیم پلی بازی تمام تلاش خود را کرده که به واقعیت نزدیک باشد و در این امر نسبتا موفق هم بوده است. قدرت ضربات، جهت ضربه ها، تنیسوری که ربه را می زند و حتی زمین مسابقه در نتیجه نهایی بازی تاثیر بسیاری دارند.

یکی از مواردی که گیم پلی بازی را سخت می کند همین جهت دادن به ضربه هاست. بر خلاف Top Spin و Virtua Tennis برای جهت دادن به ضربه خود تنها جهت دادن به اهرم ها کافی نیست بلکه باید همزمان با آن یک دایره ی کوچک را در زمین حریف جابه جا کنید و نقطه ی دقیق ضربه را مشخض کنید. این موضوع شاید در نگاه اول ساده به نطر برسد اما با گذشت چند دقیقه از بازی و یا بازی در سطوح بالاتر متوجه می شوید که خستگی تنیسور و هم دویدنتان در نقطه ای که توپ فرود می آید هم تاثیر دارد و باید برای فرود آمدن توپ در یک نقطه ی مناسب بسیار خوب عمل کنید. درست است که بازی یک شبیه ساز است اما قبول کنیم که این همه سختیو دقت برای یک بازی ویدیویی که هدف اصلی آن سرگرمی است چندان خوب نیست. Top Spin هم شبیه ساز بود اما گیم پلی بسیار روان تری داشت و در عین حال نیازمند مهارت های بالایی هم بود. سه ضربه متفاوت در بازی وجود دارد که می توانید از آن ها استفاده کنید: Spin، Drop و Long. در ضربات بلند توپ را به آسمان می فرستید که البته با کمی بی دقتی توپ در نهایت از زمین خارج خواهد شد. ضربات Spin هم ضربات ساده ی شما هستند و ضربات Drop هم ضربات قدرتی هستند که مشکل بزرگ بازی هم همینجاست. ضربات Drop را باید با ترکیب ۲ کلید بزنید و جای این دو کلید روی دسته آنقدر بد تعریف شده است که احتمالا فقط در تمرینات ریسک استفاده از آن را به جان بخرید و در مسابقات مهم احتمالا به دلیل طول کشیدن استفاده از آن اصلا از این ضربه بسیار مهم استفاده نکنید.

تعداد تنیسورهای بازی بسیار بالاست و ۱۲۸ تنیسور مرد و ۱۲۸ تنیسور زن در بازی انتظارتان را می کشند; اما مشکلی که در این زمینه وجود دارد نبود بعضی از تنیسورهای معروف و به جای آن وجود بسیاری از تنیسورهای اماتور است. مثلا در بخش زنان ویلیامز یا شاراپوآ حضور ندارد و در بخش مردان هم نام دل پورتو به چشم نمی خورد که ضعف بززگی برای همچین عنوانی است. تنوع زمین های بازی بسیار خوب است و شاهد انواع زمین ها با ویژگی های متفاوت برای هر تنیسور هستیم. موارد جدید و جالبی هم در بازی وجود دارد. مواردی مانند درخواست ویدیو چک برای ضربه هایی از خودتان که فکر می کنید داخل بوده اما خارج اعلام شده و بالعکس برای حربف. در این موارد اگر اعتراضتان درست باشد فرصت اعتراض را از دست نخواهید داد و در غیر این صورت یکی از فرصت هایتان خواهد سوخت. از دیگر موارد جالبی که برای اولین بار در یک بازی تنیس وجود دارد انتخاب روی سکه برای تعیین طرف های زمین است. این نوآوری ها کمی ضعف های گیم پلی بازی را می پوشاند و خلاقیت سازندگان را نشان می دهد.

در این حالت تسلط زیادتری بر کاراکتر خود خواهید داشت

مفرح اما بی روح| بررسی بازی AO International Tennis

گرافیک بازی بر خلاف آن چه که در تصاویر بازی قبل از عرضه پیدا بود کاملا راضی کننده است. اگر نگوییم AO International Tennis بهترین گرافیک را در میان هم سبکانش دارد، قطعا متوسط هم نیست و پایش را از سطح معمولی فراتر گذاشته است. کیفیت بافت ها بسیار خوب است و نورپزدازی ورزشگاه ها احتمالا بهترین نورپردازی است که در یک بازی تنیس میبینیم. طراحی کاراکترها در سزح خوبی قرار دارد و چهره ی آن هم خوسبختانه نزدیک به واقعیت کار شده است. فریم ریت بازی هم در اکثر مواقع ثابت است و با یک سیستم متوسط هم با آن مشکلی نخواهید داشت. اما مشکلی که در این قسمت به چم می خورد انیمیشن های خشک بازی هستند که هیچ گونه انعطافی ندارند و به خصوص در صحنه های سینماتیک شاهد عملکرد ربات گونه ی تنیسورها هسیتم که خوشبختانه در طول بازی و در استایل دویدن آن ها این موضوع بسبار کم به چشم می خورد. به طور کلی گرافیک بازی در سطح خوبی قرارد دارد و به جز انیمیشن های بدون انعطافس نمی توان خرده ی دیگری به آن گرفت.

ضداگذاری و موسیقی بازی متاسفانه در سطج پایینی قرار دارد. صداگذاری ورزشگاه ها بد است و اصلا آن جو هیجانی را حتی در مهم ترین مسابقات به شما القا نمی کنند و آنقدر استادیوم ها ساکت است که همواره فکر می کنید در حال انجام Tutorial بازی هستید! استادیوم ها کاملا بی روح و خالی از هرگونه هیجانی هستند. موسیقی هم به جز موسیقی نو عملا در بازی وجود ندارد; در صورتی که در اکثر بازی های تنیس حتی در حین مسابقه هم یک موسیقی مناسب پخش می شود تا بازی از هیجان زیادتری برخوردار شود اما انگار سازندگان این بازی کلا به هیجان اعتقاد خاصی نداشته اند.

در نهایت باید گفت AO International Tennis بازی بدی نیست اما پتانسیل بسیار بالاتری داشت. اگر سازندگان تا این حد گیمپلی بازی را سخت طراحی نمی کردند یا حداقل جای کلید ضربه های قدرتی بهتر بود، قطعا بازی بسیار موفقی را شاهد بودیم. با این حال اگر از طرفداران پروپا قرص این ورزش هستید و آن را دنبال می کنید AO International Tennis را از دست ندهید.

مفرح اما بی روح| بررسی بازی AO International Tennis

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای سهیل موزیک | دانلود آهنگ جدید با متن محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.