دانلود آهنگ سامان جلیلی اینه عادتم

همین الان دانلود کنید و گوش دهید به آهنگ زیبای اینه عادتم با صدای سامان جلیلی

Exclusive Song: Saman Jalili – “Ine Adatam” With Text And Direct Links In UpMusic

… جهت تکمیل آرشیو …

try دانلود آهنگ سامان جلیلی اینه عادتم

شعر و آهنگسازی : سامان جلیلی / تنظیم کننده : امید علیجانی

♪♪♫♫♪♪♯

قسمتی از متن ترانه:

همینکه من روانیتم به مو رسیده طاقتم خود تو دادی عادتم

hamin ke man ravanitam be moo reside taghatam khod too dadi adatam

UpMusicTag دانلود آهنگ سامان جلیلی اینه عادتم

عادتم درسته واسه داشتنت اثر نکرده عادتم محاله ترک عادتم ترک عادتم

adatam doroste vase dashtanet asar nakarde adatam mahale tark adatam

♪♪♫♫♪♪♯

سامان جلیلی اینه عادتم

منبع ( source ) : دانلود آهنگ سامان جلیلی اینه عادتم

دانلود آهنگ بهنام صفوی فوق العاده

هم اکنون آپ موزیک برای شما کاربران ترانه فوق العاده با صدای بهنام صفوی با کیفیت 320 و 128 آماده کرده

خواننده و آهنگسازی : بهنام صفوی

Exclusive Song: Behnam Safavi – “Fogholadeh” With Text And Direct Links In UpMusic

… جهت تکمیل آرشیو …

ert 2 دانلود آهنگ بهنام صفوی فوق العاده

متن آهنگ فوق العاده بهنام صفوی

♪♪♫♫♪♪♯

من یه عمره آزگار پی تو می گشتم

man ye omre azegar peye to migadhtam
♪♪♫♫♪♪♯ با یه قلب بی قرار پی تو می گشتم ♪♪♫♫♪♪♯
دست روی دلم نذاز دست بذار تو دستم

dast roye delam nazar dast bexar ro dastam
آخه من دیوونه وار دل به تو بستم
مثه ابرای بهار باریده چشمام
توی بیداری و خواب تورو دیده چشمام
♪♪♫♫♪♪♯ مثه ماه به من بتاب تا جون بگیرم ♪♪♫♫♪♪♯
من دیگه بدون تو جایی نمیرم
جایی نمیرم تو فوق العاده ای
هرجا بخوای بری
من همراه تو هستم
♪♪♫♫♪♪♯ دستامو پس نزن ♪♪♫♫♪♪♯
اینو بدون که من
دل به عشق تو بستم♪

UpMusicTag دانلود آهنگ بهنام صفوی فوق العاده
منو از عاشقی منصرف نکن♪
من دیگه محاله که خام بشم
♪♪♫♫♪♪♯ این علاقه خیلی وحشتناکه ♪♪♫♫♪♪♯
حتی فکرشم نکن رام بشم
وقتی هستی من یه جوره دیگـم

vaqri hasti man yehore dg am
غصه هام یکی یکی کم میشه
♪♪♫♫♪♪♯ من رو عشق تو تعصب دارم ♪♪♫♫♪♪♯
سر تو با همه حرفم میشه
با همه حرفم میشه تو فوق العاده ای
هرجا بخوای بری من همراه تو هستم♪

♪خواننده و آهنگسازی : بهنام صفوی♪
دستامو پس نزن اینو بدون که من♪
دل به عشق تو بستم تو فوق العاده ای

del b eshghe to bastam to foqoladei
♪♪♫♫♪♪♯ من همراه تو هستم ♪♪♫♫♪♪♯
دستامو پس نزن
دل به عشق تو بستم

♪♪♫♫♪♪♯

بهنام صفوی فوق العاده

منبع ( source ) : دانلود آهنگ بهنام صفوی فوق العاده

حمید صفت؛ خواننده متهم به قتل با وثیقه آزاد می‌شود

شهریاری سرپرست دادسرای امور جنایی ۲۸ مردادماه سال ۹۶ از تشکیل پرونده برای «حمیدرضا صفت» خواننده – رپ – به اتهام قتل و انجام تحقیقات در این خصوص خبر داد.

سرپرست دادسرای امور جنایی تهران گفت: قرار بازداشت موقت حمید صفت لغو شد.

محمد شهریاری در این باره اظهار کرد: حمید صفت با لغو قرار بازداشت موقت و با وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی امروز یا فردا آزاد می‌شود.

شهریاری سرپرست دادسرای امور جنایی ۲۸ مردادماه سال ۹۶ از تشکیل پرونده برای «حمیدرضا صفت» خواننده – رپ – به اتهام قتل و انجام تحقیقات در این خصوص خبر داد و گفت: دو سه روز پیش متهم با ناپدری خود درگیر شد و امروز (شنبه) ناپدری در بیمارستان فوت کرد و متهم اکنون در بازداشت است.

از مرحله پلی آف رقابت های راه یابی به لیگ برتر انگلیس، فولام به مصاف استون ویلا رفت و با یک گل پیروز شد.

تک گل این بازی را کرنی در دقیقه ۲۳ به ثمر رساند.

فولام با این برتری به لیگ برتر انگلیس راه یافت.

کدام بیماران برای روزه گرفتن با پزشک خود مشورت کنند؟

یک پزشک عمومی گفت: در بحث پزشکی و روزه‌داری تصمیم‌گیرنده در رابطه با وضعیت سلامت هر بیمار پزشک مربوطه‌ی اوست، از این‌رو بیماران زیرنظر پزشک(بیماری‌های مزمن) باید برای روزه گرفتن حتما با پزشک مخصوص خود مشورت کرده و در این رابطه طبق تجویز وی رفتار کنند.

به گزارش سهیل موزیک به نقل از ایسنا، دکتر سید جمال‌الدین حسینی ، با تاکید بر این‌که اولین و آخرین تصمیم گیرنده برای سلامتی هر بیمار در رابطه با تکلیف روزه‌داری، پزشک مربوطه‌ی هر بیمار است، افزود: بیماری‎هایی که در این مصاحبه ذکر می‌کنیم، صرفاً اسامی بیماری‌هایی است که نباید به طور خودسرانه روزه بگیرند و باید برای روزه گرفتن حتماً با پزشک خود مشورت کنند.

وی افزود: بیمارانی که در کیسه‌ی صفرای خود سنگ دارند، حتی اگر به پزشک هم دسترسی نداشته باشند می‌توانند با رعایت اصول تغذیه‌ای روزه بگیرند، اما یک سری از بیماران حتما باید با نظر پزشک مربوطه‌ی خود، روزه بگیرند.

وی با تاکید بر اینکه خانم‌های باردار در اواخر حاملگی به ویژه در بارداری‌های پرخطر و عارضه‌دار، حتماً باید با نظر پزشک خود روزه بگیرند، افزود: بیمارانی که دارای سنگ کلیه‌های شدید و جدی(صعب العلاج)، بیمارانی که اخیراً سکته قلبی و سکته مغزی کرده‌اند، بیمارانی که اخیرا از “آی سی یو” ترخیص شده‌اند، بیماران دارای فشار خون‌های غیرقابل کنترل، بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دیابت نوع دو غیرقابل کنترل و بیماران دارای سرع شدید که در طول روز مکررا تشنج می‌کنند، از جمله بیمارانی هستند که برای روزه گرفتن باید با پزشک خود مشورت کرده هرگز بطور خودسرانه روزه نگیرند.

حسینی با بیان این‌که زخم معده مانع روزه گرفتن نیست، افزود: زخم‌های معده‌ی فعال، شدید و خونریزی‌دهنده و بیمارانی که احتمال خونریزی معده دارند نباید بدون تشخیص پزشک خود، روزه بگیرند! اما بیمارانی که مبتلا به زخم معده‌های خفیف هستند، می‌توانند روزه بگیرند.

عمل “شیردهی” مانع روزه گرفتن نیست

وی با تاکید بر ین‌که عمل “شیردهی” برای مادران مانع روزه گرفتن نیست، خاطرنشان کرد: مادرانی که در دوران شیردهی قرار دارند باید با رعایت اصول صحیح تغذیه‌ای در وعده‌های افطار و سحری، روزه بگیرند و در طول به نوزاد خود نیز شیر دهند.

حسینی افزود: فرآیند تولید شیر مادر، یک الی دو ساعته نبوده و مادران در بازه‌ی زمانی بین افطار و سحری می‌توانند بطور کامل تغذیه کند.

وی در مورد روزه‌داری در زنان باردار نیز گفت: زنان باردار در ماه‌های اول بارداری به راحتی می‌توانند روزه بگیرند و این موضوع تکلیف روزه‌داری را از دوش وی برنمی‌دارد اما در سه ماهه‌ی سوم بارداری، بارداری‌های پرخطر و در مسمویت‌های حاملگی، افراد نباید روزه بگیرند و باید در این رابطه حتما با پزشک خود مشورت کنند.

خبرنگار اعزامی فارس از فرانسه، فرهاد سال افزون پس از پیروزی ۳ بر صفر برابر استرالیا درمورد این بازی اظهار داشت: بعد از شکست برابر فرانسه خوشبختانه امروز توانستیم به پیروزی برسیم. روز گذشته خوب بازی نکردیم و بازنده شدیم، اما امروز ۳ امتیاز را گرفتیم. استرالیا تیم خوبی است و برابر ما عملکرد خوبی داشت.

وی ادامه داد: آنها چیزی برای از دست دادن نداشتند و با تمام توان بازی کردند، اما ما هم بازیکنان باتجربه ای داریم که توانستند بازی را کنترل کنند تا در نهایت به پیروزی برسیم. پاسور تیم ملی والیبال ایران درمورد عملکرد بازیکنان ایران خاطرنشان کرد: امروز همه بازیکنان خوب بازی کردند، اما به نظرم علی شفیعی خیلی عالی بود. مرتضی شریفی هم خیلی خوب ظاهر شد. هر بازیکنی با سن و سال او در تیم بزرگسالان بازی کند استرس می گیرد، اما با این وجود وی توانست پتانسیل خود را به خوبی به نمایش بگذارد. فکر می کنم شریفی توانست جواب اعتماد کادر فنی را بدهد و امیدوارم بتواند به روند رو به رشد خود ادامه دهد. سال افزون درمورد بازی فردا برابر ژاپن خاطرنشان کرد: ایران قهرمان آسیا است و باید حریفان آسیایی خود را شکست دهد. امیدوارم فردا هم بتوانیم برنده باشیم و سه امتیاز را به نام خود ثبت کنیم. ک

به گزارش سهیل موزیک به نقل از ترجمان، این روزها حرف‌زدن از مصیبت‌هایی که گریبان‌گیر دموکراسی است، از همیشه آسان‌تر است. کافی است تلویزیون را روشن کنید، یا روزنامه‌ای را باز کنید و به محصول نهاییِ بزرگترین دموکراسی ادعایی تاریخ چشم بدوزید: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا که مدام دارد فحش می‌دهد، دروغ می‌گوید و هر روز پروندۀ تازه‌ای از فساد و بی‌بندوباری‌اش رو می‌شود. و درست به همین دلیل است که نیاز به اصلاح جدی دموکراسی امروز بیش از هر زمان دیگری حیاتی است.

 یاشا مونک در گاردین نوشت: دهه‌های طولانی‌ای وجود دارد که به نظر می‌رسد طی آن‌ها حرکتِ تاریخ کند و بی‌رمق شده است. عده‌ای پیروز و دسته‌ای بازندۀ انتخابات می‌شوند، قوانینی تصویب و لغو می‌گردد، ستاره‌های تازه متولد می‌شوند و اسطوره‌های قدیمی سرازیر گور می‌شوند. اما در روال عادی گذشت زمان، الگوهای فرهنگ، جامعه و سیاست ثابت مانده است.

بعد از این دهه‌ها، سالیان کوتاهی می‌آید که ناگهان همه‌چیز تغییر می‌کند. نورسیدگان سیاسی عرصه را به دست می‌گیرند. رأی‌دهندگان برای سیاست‌هایی جنجال به پا می‌کنند که تا دیروز فکرش را هم نمی‌کردند. تنش‌های اجتماعی که مدت‌ها آتش زیر خاکستر بوده‌اند، در قالب طغیان‌هایی وحشتناک شعله‌ور می‌شوند. گویی نزدیک است آن نظام حکومتی که ظاهراً لایتغیر بود، سرنگون گردد.

ما الان داریم در اینچنین لحظه‌ای زندگی می‌کنیم.

تا همین اواخر، لیبرال دموکراسی پیروزمندانه سلطنت می‌کرد. علی‌رغم تمام کاستی‌هایش، به نظر می‌رسید بیشتر شهروندانْ عمیقاً به شکل حکومتشان پایبندند. اقتصاد پیشرفت می‌کرد. تعداد احزاب رادیکال ناچیز بود. محققان سیاسی فکر می‌کردند که دموکراسی در کشورهایی نظیر فرانسه و ایالات متحده از مدت‌ها پیش جای پای خود را محکم کرده است، و در سالیان آتی تغییرات اندکی خواهد داشت. به نظر می‌رسید که به لحاظ سیاسی آینده تفاوت چندانی با گذشته نخواهد داشت.

سپس آینده فرا رسید، و البته که معلوم شد بسیار متفاوت است. شهروندان مدت‌هاست از سیاست مأیوس شده‌اند؛ آن‌ها این روزها بی‌قرار، عصبانی و حتی بیزارند. گویی مدت‌هاست که نظام حزبی از حرکت ایستاده است؛ حالا تعداد پوپولیست‌های اقتدارطلب در جهان -از امریکا گرفته تا اروپا، و از آسیا گرفته تا استرالیا- در حال افزایش است. مدت‌هاست که رأی‌دهندگان از احزاب و سیاستمداران و دولت‌ها دلزده شده‌اند؛ اکنون، بسیاری از آن‌ها از خود لیبرال دموکراسی نیز خسته شده‌اند.

انتخاب دونالد ترامپ برای ریاست کاخ سفید بارزترین نمود بحران دموکراسی است. دشوار می‌توان در اهمیت ظهور او اغراق کرد. اما این انتخاب اصلاً رویدادی منفرد نیست. در روسیه و ترکیه، منتخبان قدرتمند توانسته‌اند دموکراسی‌های بی‌تجربه را به دیکتاتوری‌هایی انتخابی تبدیل کنند. در لهستان و مجارستان، رهبران پوپولیست از همان رویه استفاده می‌کنند تا رسانۀ آزاد را نابود سازند، نهادهای مستقل را تضعیف کنند و دهان اپوزیسیون را ببندند.

احتمالاً به‌زودی کشورهای بیشتری همین مسیر را طی می‌کنند. در اتریش، یک نامزد راست افراطی تقریباً پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری شد. در فرانسه، یک چشم‌انداز سیاسی بسیار متغیر گشایش‌هایی تازه برای احزاب چپ افراطی و راست افراطی فراهم می‌کند. در اسپانیا و یونان، نظام‌های حزبی مستقر با سرعت هیجان‌انگیزی در حال فروپاشی‌اند. حتی در دموکراسی‌های ظاهراً باثبات و بردبار سوئد، آلمان و هلند افراط‌گرایان موفقیت‌هایی بی‌سابقه را جشن می‌گیرند.

دیگر نمی‌توان تردید داشت که در حال ورود به یک برهۀ پوپولیستی هستیم. پرسش این است که آیا این برهۀ پوپولیستی به یک عصر پوپولیستی تبدیل می‌شود، و بقای لیبرال دموکراسی را به چالش می‌کشد؟

دموکراسی عمدتاً وقتی ثبات دارد که تمام کنشگران سیاسی اصلی بخواهند در اکثر مواقع به قواعد بنیادین بازی دموکراتیک وفادار بمانند.

برخی از این قاعده‌ها رسمی‌اند. رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر به جای تخطئه‌کردن مدعیان به قوۀ قضاییه اجازه می‌دهد تخلفات اعضای دولت را پیگیری کند. او به جای توقیف روزنامه‌ها و روزنامه‌نگاران مزاحم، با انتقادات نشریات مدارا می‌کند. وقتی انتخابات را می‌بازد، به جای چسبیدن به قدرت با صلح و صفا منصبش را واگذار می‌کند.

اما بسیاری از این قاعده‌ها غیررسمی‌اند، و این امر باعث می‌گردد که وقتی نقض می‌شوند، کمتر به چشم آید. دولت‌ها برای به‌حداکثررساندن شانس پیروزی خود، قوانینِ انتخاباتی را چند ماه پیش از انتخابات بازنویسی نمی‌کنند. سرکشان سیاسیْ حاکمان اقتدارطلب گذشته را ارج نمی‌نهند، تهدید نمی‌کنند که مخالفانشان را به زندان می‌افکنند یا حقوق اقلیت‌های نژادی و دینی را نقض نمی‌کنند. بازندگان انتخابات از محدودکردن دامنۀ منصبی که مخالف آن‌ها در آخرین روزهای کاریشان برای آن انتخاب شده است، امتناع می‌کنند. اپوزیسیون ترجیح می‌دهد قاضی‌ای که از ایدئولوژی‌اش بیزار است را تأیید کند تا اینکه منصبی از دادگاه عالی خالی بماند، و ترجیح می‌دهد تا دربارۀ بودجه سازشی نصفه‌نیمه انجام دهد تا اینکه دولت تعطیل شود.

به صورت خلاصه، سیاستمدارانی که سهمی واقعی در نظام دارند، احتمالاً به سیاست به‌مثابه ورزشی پُر زد و خورد نگاه می‌کنند که تمام شرکت‌کنندگان آن می‌کوشند بر رقبایشان پیروز شوند. اما آن‌ها عمیقاً به این نکته نیز آگاه‌اند که در تعقیب منافع حزبی‌شان باید محدودیت‌هایی وجود داشته باشد؛ اینکه اهمیت پیروزی در انتخاباتی مهم یا تصویب قانونی فوری از اهمیت حفظ نظام کمتر است؛ و اینکه سیاست دموکراتیک هرگز نباید به جنگی تمام‌عیار تنزل کند. مایکل ایگناتیف، نظریه‌پرداز سیاسی و رهبر پیشین حزب لیبرال کانادا، چند سال پیش نوشت: «برای برقرار ماندنِ دموکراسی‌ها لازم است سیاستمداران تفاوت دشمن با مخالف را تشخیص دهند. مخالف کسی است که می‌خواهید بر او پیروز شوید. دشمن کسی است که باید او را نابود کنید».

در ایالات متحده، و بسیاری از دیگر کشورهای دنیا، سازوکارهای دموکراسی دیگر چنین نیست. همان‌گونه که ایگناتیف اشاره کرد، ما به نحوی روزافزون «شاهد آنیم که وقتی سیاست دشمنی بر سیاست مخالفت فائق می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد». و گروه جدید پوپولیست‌هایی که در دهه‌های گذشته صحنۀ سیاسی را به دست گرفته‌اند، مسئول بسیاری از این اتفاقات هستند.

ظهور تازه‌واردانِ سیاسی به همان اندازه که محتمل است نشانه‌ای از سلامت و حیات دموکراتیک باشد، می‌تواند نشانۀ یک بیماری قریب‌الوقوع نیز باشد. نظام‌های سیاسی از رقابت تمام‌عیار اندیشه‌ها و جایگزینیِ منظمِ نخبگان حاکم سود می‌برند. احزاب جدید می‌توانند به هر دو کار کمک کنند. آن‌ها با تحمیل مسائل مغفول‌مانده بر برنامه‌های سیاسی، میزانِ نمایندگیِ نظام سیاسی را افزایش می‌دهند؛ آن‌ها با آوردن گروهی از سیاستمداران جدید به عرصه، خونی تازه به رگ‌های نظام تزریق می‌کنند.

با این همه، دلایل خوبی وجود دارد که فکر کنیم تضعیف نظام حزبی در این مدت چندان هم خیرخواهانه نبوده است. زیرا بسیاری از احزاب جدید صرفاً بدیل‌هایی ایدئولوژیک در درون نظام دموکراتیک ارائه نمی‌دهند، بلکه قوانین و هنجارهای خود این نظام را نیز به چالش می‌کشند.

یورک هایدر اتریشی، سیاستمدار زیرک و کاریزماتیک اهل کارینتیا، یکی از نخستین پوپولیست‌هایی بود که به شهرت رسید. اما وقتی به بازسنجی موذیانۀ گذشتۀ نازی اتریش پرداخت، روشن شد که تا چه اندازه به دنبال تضعیف هنجارهای اساسی لیبرال دموکراسی است. هایدر در یک سخنرانی که بسیاری از حاضران آن از افسران پیشین اس‌اس بودند، مدعی شد: «سربازان ما جنایتکار نبودند؛ حداکثر، آن‌ها قربانی بودند».

شکستن هنجارهای سیاسی از خصوصیات گریت وایلدرز، رهبر حزب آزادی هلند۱، نیز هست. او اظهار گفته است اسلام «یک ایدئولوژی تمامیت‌خواه خطرناک» است و درحالی‌که دیگر پوپولیست‌ها می‌کوشند تا ساختن مناره و پوشیدن برقع را غیرقانونی اعلام کنند، وایلدرز، احتمالاً برای اینکه از قافله جا نماند، از آن هم فراتر رفته و خواستار ممنوعیت قرآن شده است.

در نگاه اول شخصیتی نظیر بپه گریلو، در مقایسه با هایدر و وایلدرز، خیرخواه‌تر به نظر می‌رسد. او وعده می‌داد قدرت را از «کاست سیاسی» منفعت‌طلب و ازپاافتاده می‌گیرد و برای ایتالیایی مدرن‌تر و بردبارتر مبارزه می‌کند. اما وقتی «جنبش پنج ستاره»۲ به شهرت رسید، فوراً به جنبشی ضد نظام تغییر چهره داد. حملات آن به فساد افراد سیاستمدار به‌آرامی به انکار رادیکال ارکان کلیدی نظام سیاسی، از جمله خود پارلمان، تبدیل شد. تمایل روزافزون به نظریه‌های توطئه یا گفتن دروغ‌هایی آشکار دربارۀ مخالفان سیاسی باعث تداوم خشم علیه دستگاه سیاسی شد.

اینکه چرا پوپولیست‌ها و تازه‌واردان سیاسی مایل‌اند هنجارهای بنیادین دموکراتیک را به چالش بکشند، تا حدی مسئله‌ای تاکتیکی است: هرگاه پوپولیست‌ها چنین هنجارهایی را بشکنند، محکومتِ یک‌صدای دستگاه سیاسی را به دست می‌آورند. و البته این ثابت می‌کند که پوپولیست‌ها، همان‌گونه که تبلیغ می‌کنند، واقعاً شکافی آشکار با وضع موجود را ترسیم می‌کنند. بنابراین، در تمایل پوپولیست‌ها به شکستن هنجارهای دموکراتیک یک نکتۀ اجرایی وجود دارد: درحالی‌که تحلیل‌گران سیاسی تحریک‌کننده‌ترین اظهارات آن‌ها را گاف می‌دانند، همین تمایل آن‌ها به دادنِ چنین گاف‌هایی، بخش بزرگی از دادخواهی آن‌هاست.

به همین دلایل، خطر بی‌باکی‌های آن‌ها را نباید دستِ‌کم گرفت. وقتی برخی از اعضای نظام سیاسی بخواهند قوانین را بشکنند، دیگران محرک بزرگی برای انجام این کار خواهند داشت. و این همان کاری است که آن‌ها به نحوی فزاینده انجام می‌دهند. با اینکه برخی از چشمگیرترین حملات به هنجارهای بنیادین دموکراتیک از سوی تازه‌واردان سیاسی صورت می‌گیرد، نمایندگان احزاب قدیمی و استقراریافته به نحوی فزاینده متمایل می‌شوند تا قوانین بنیادین بازی را تضعیف کنند.

گهگاه احزاب استقراریافتۀ چپ‌گرا وسوسه شده‌اند تا هنجارهای دموکراتیک را نقض کنند. در ایالات متحده، دموکرات‌ها مدت‌هاست که درگیر اشکال ناپسندی از دستکاری مرزهای حوزه‌های انتخابیه۳ شده‌اند. در دوران ریاست جمهوری اوباما، قوۀ مجریه نقشش را به شیوه‌هایی نگران‌کننده گسترش داد، شماری معین از روزنامه‌نگاران را به‌خاطر دسترسی به اطلاعات طبقه‌بندی‌شده تحت پیگرد قانونی قرار داد، و از دستورات قوۀ مجریه استفاده کرد تا کنگره را در حیطۀ سیاست‌گذاری از محیط‌زیست گرفته تا مهاجرت دور بزند. با این همه، بیشتر محققان سیاسی معتقدند اکنون جمهوری‌خواهان با فاصله بهترین مثال برای حمله‌ای منجسم علیه هنجارهای دموکراتیکی هستند که یک حزب رسمی به آن‌ها دست یازیده است. حوادثی را به یاد بیاورید که در پی انتخابات فرمانداری کارولینای شمالی در ۲۰۱۶ رخ داد. روی کوپر، نامزد دموکرات‌ها، با تفاوت بسیار ناچیزی برندۀ یک انتخابات بسیار منقاشه‌برانگیز شد. اما جمهوری‌خواهان به جای اینکه بپذیرند این انتخابات سکان فرمانداری را برای چهار سال آینده به او داده است، تصمیم گرفتند وظایف او را بازنویسی کنند. در گذشته، فرماندار کارولینای شمالی مسئول انتصاب ۱۵۰۰ کارمند فرمانداری بود؛ اما طبق قانونی که قانون‌گذار جمهوری‌خواه وقت تصویب کرد، از آن پس فرماندار می‌توانست تنها ۴۲۵ کارمند را تعیین کند. قبلاً فرماندار می‌توانست تا ۶۶ نفر را در هیئت امنای دانشگاه کارولینای شمالی تعیین کند؛ اکنون او نمی‌توانست هیچ کسی را تعیین کند.

سوگیرانه‌بودنِ آشکار این اقدامات را نمی‌توان منکر شد. بنابراین، آنچه اهمیت دارد این است: در کارولینای شمالی، جمهوری‌خواهان آشکارا این ایده را منکر شدند که می‌توانیم با انتخابات آزاد و منصفانه اختلافات سیاسی را حل کنیم و مایلیم به‌هنگامِ واگذاری دولتْ مخالفان سیاسی خود را به رسمیت بشناسیم.

شهروندان کمتر از گذشته به دموکراسی متعهد هستند. برای مثال، با اینکه بیش از دو سوم بزرگسالان امریکایی می‌گویند زیستن در دموکراسی برای آن‌ها حیاتی است، کمتر از یک سوم جوانان امریکایی چنین نظری دارند. جوانان نسبت به بدیل‌های اقتدارطلب نیز خوشبین‌ترند. برای مثال، دو دهه پیش ۲۵ درصد از بریتانیایی‌ها گفتند که ایدۀ «حاکم قدرتمندی که در بند پارلمان و انتخابات نیست» را می‌پسندند؛ اما اکنون ۵۰ درصد آن‌ها چنین نظری دارند. این نگرش‌ها به نحوی روزافزون در سیاست ما بازتاب می‌یابد: از بریتانیا گرفته تا ایالات متحده، و از آلمان گرفته تا مجارستان، احترام به قوانین و هنجارهای دموکراتیک به صورت خطرناکی کاسته شده است. دموکراسی دیگر تنها دغدغۀ موجود نیست و این نظام سیاسی در حال فروپاشی است.

می‌دانم هضم این نتیجه‌گیری دشوار است. دوست داریم فکر کنیم با گذر زمان دنیا بهتر می‌شود، و هر سال که می‌گذرد لیبرال دموکراسی پایه‌هایش را تحکیم می‌کند. احتمالاً به همین خاطر است که یکی از دعاوی من که بیشترین تردید را برانگیخته این است که جوانان، به‌ویژه، به دموکراسی نقد دارند.

به دلایلی روشن، مخصوصاً برای امریکایی‌ها و بریتانیایی‌ها، پذیرفتنِ این باور دشوار است که جوانان ناراضی‌ترین قشرند. باوجوداین، در آخرین انتخابات ایالات متحده جوانان عمدتاً از هیلاری کلینتون، نامزد استمرار وضع موجود، حمایت کردند: ۵۵ درصد رأی‌دهندگان زیر ۳۰سال حامی کلینتون بودند و تنها ۳۷ درصد آن‌ها به ترامپ رأی دادند. داستان برکسیت هم بسیار شبیه این بود. درحالی‌که دو سوم بریتانیایی‌های بالای ۶۰ سال به خروج از اتحادیۀ اروپا رأی دادند، دو سوم از نسل هزاره به وضع موجود رأی دادند.

اما در گذر زمان، کشش جوانان به سمت افراط‌گرایان سیاسی بیشتر شده است. برای مثال، طی دو دهۀ گذشته در کشورهایی نظیر آلمان، بریتانیا و ایالات متحده شمار جوان‌هایی که خود را چپ رادیکال یا راست رادیکال می‌دانند، تقریباً دو برابر شده است. در سوئد، این میزان به بیش از سه برابر رسیده است. نتایج نظرسنجی احزاب پوپولیست نیز همین امر را نشان می‌دهد. درحالی‌که احتمال کمتری داشت که جوانان به ترامپ یا برکسیت رأی دهند، احتمال اینکه آن‌ها در بیشتر کشورهای دنیا به احزاب ضد سیستم رأی دهند بیشتر است.

برای مثال، مارین لوپن جوانان را یکی از مشتاق‌ترین حامیان خود می‌داند. در این خصوص، به‌سختی می‌توان فرانسه را یک استثنا دانست. بر عکس، نظرسنجی‌ها در کشورهای مختلفی نظیر اتریش، یونان، فنلاند و مجارستان نتایج مشابهی را نشان می‌دهد.

یکی از تبیین‌های ممکن برای اینکه چرا بسیاری از جوانان از دموکراسی زده شده‌اند این است که آن‌ها چندان تصوری از زیستن در نظام‌های سیاسی متفاوت ندارند. افراد متولد دهۀ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در دوران کودکی تهدید فاشیسم را تجربه کردند یا پروردۀ کسانی‌اند که فعالانه علیه آن مبارزه کرده بودند. آن‌ها سالیان آغازین زندگی‌شان را در دوران جنگ سردی گذراندند که طی آن، ترس از توسعه‌طلبی شوروی، واقعیت کمونیسم را به نحوی بسیار واقعی بدان‌ها فهمانده بود. وقتی از آن‌ها بپرسیم که آیا برایشان مهم است که در یک دموکراسی زندگی کنند، از اینکه بدیل آن چه چیزی می‌تواند باشد تصوری در ذهن دارند.

در مقابل، نسل هزاره در کشورهایی نظیر بریتانیا یا ایالات متحده به‌ندرت دوران جنگ سرد را تجربه کرده‌اند و شاید هیچ‌یک از کسانی که با فاشیسم مبارزه کرده‌اند را نشناسند. این سؤال که آیا برایشان مهم است در یک دموکراسی زندگی کنند یا نه، برای آن‌ها به‌مراتب انتزاعی‌تر است. آیا این بدان معناست که اگر نظامشان واقعاً با یک تهدید مواجه شود، بی‌تردید به دفاع از آن خواهند شتافت؟

من زیاد مطمئن نیستم. این واقعیت که جوانان تصور چندانی از زیستن در نظامی غیر از نظام خودشان ندارند، ممکن است آن‌ها را به آزمایش‌گری سیاسی ترغیب کند. جوانان به مشاهده و انتقاد از ستم‌ها و تزویرهای (بسیار واقعی) نظام خود عادت کرده‌اند و همین امر باعث شده است تا بسیاری از آن‌ها جوانب مثبت آن را به‌اشتباه مسلّم فرض کنند.

از همان زمانی که فیلسوفان تأمل دربارۀ مفهوم استقلال را آغاز کردند، تأکید خاصی بر آموزش مدنی داشتند. از افلاطون تا سیسرون، و از ماکیاوللی تا روسو، همه با این مسأله کلنجار رفته‌اند که چگونه فضیلت سیاسی را به جوانان القا کنیم.

بنابراین، چندان شگفت نیست که گروه کوچکی از وطن‌پرستان که جرئت داشتند تا در زمانی که خودمختاری در دنیا معنا نداشت، یک نظامِ جدیدِ جمهوری را در امریکا تأسیس کنند، در این باره نیز بسیار اندیشیدند که چگونه ارزش‌هایشان را به نسل‌های بعد منتقل کنند. جورج واشنگتن در «خطابه‌های هشتمین سال» خود پرسید، چه چیز می‌تواند از انتقال ارزش‌های مدنی به «پاسبانان آیندۀ آزادی‌های کشور» مهم‌تر باشد؟

جیمز مدیسون چند سال بعد تکرار کرد: «مردمی که می‌خواهند حاکم خود باشند، باید خود را به قدرتی مجهز سازند که دانش به آن‌ها می‌دهد.» او از این می‌ترسید که در صورت غفلت از این وظیفۀ حیاتی که امروزه شدیداً بجا به نظر می‌رسد، چه بر سر امریکا خواهد آمد: «یک حکومت مردمی، بدون مردمی مطلع، یا ابزارهای کسب اطلاعات، چیزی نیست جز ’درآمدی به یک کمدی یا یک تراژدی‘؛ یا احتمالاً هردوی آن‌ها».

در سده‌های نخست حیات نظام جمهوری، این تأکید بر آموزش مدنی کشور را شکل داد. والدین می‌کوشیدند شهروندان فردا را تربیت کنند، و با هم رقابت می‌کردند تا ببینند بچۀ چهارسالۀ کدام یک از آن‌ها می‌تواند اسم رئیس‌جمهورهای بیشتری را ببرد. مدارس سراسر ایالات متحده زمان زیادی را صرف آموزش این نکته به دانش‌آموزان می‌کردند که «چگونه یک لایحه به قانون تبدیل می‌شود».

آموزش مدنی در تمام اشکالش، اساس پروژۀ امریکایی را -چنانکه برای مثال در بریتانیا، آلمان و اسکاندیناوی نیز انجام شد- تشکیل می‌داد. سپس، در بحبوحۀ عصری با صلح و رفاه بی‌سابقه، این اندیشه که استقلال باید در هر نسل دوباره پیروز گردد، رو به تضعیف نهاد.

بسیاری از متفکران محافظه‌کار درمانی ساده برای این بیماری‌های پیچیده پیشنهاد کرده‌اند. همان‌گونه که دیوید بروکس اخیراً در ستونی از نیویورک تایمز نوشت، باید تاریخ تمدن غربی را طوری تعلیم داد که «پیش‌روندگی آن مسلم» باشد: «شخصیت‌های بزرگی وجود داشتند -نظیر سقراط، اراسموس، مونتسکیو و روسو- که هر از گاه ملت‌ها را به مرزهای دورتر آرمان اومانیستی سوق داده‌اند». بروکس حق دارد که بر اهمیت آموزش مدنی تأکید کند. اما این پیشنهاد او اشتباه است که آیندۀ علوم مدنی باید شامل گزارشی تذکره‌وار از گذشته باشد. به‌هرحال، در انتقادات بخش‌هایی از چپ آکادمیک به لیبرال دموکراسی، علی‌رغم تمام معایب آن‌ها، بهره‌ای از حقیقت وجود دارد. با اینکه بسیاری از متفکران روشنگری خواهان جهان‌شمولیت بودند، گروه‌های وسیعی را از ملاحظات اخلاقی کنار گذاشتند. با اینکه بسیاری از «مردان بزرگ» تاریخ دستاوردهایی بزرگ داشتند، اشتباهات وحشتناکی نیز کردند. و با اینکه آرمان لیبرال دموکراسی بسیار شایستۀ دفاع است، در مقام عمل همچنان با ستم‌هایی شرم‌آور مدارا می‌کند.

تاریخ روشنگری و واقعیت لیبرال دموکراسی هر دو پیچیده است. هر تلاشی برای طرح آن‌ها با اصطلاحات غیرانتقادی برخلاف صداقت خواهد بود که ارزش بنیادین روشنگری است، و اصل دموکراتیکِ بنیادینِ مبارزه برای برابری سیاسی را تضعیف می‌کند. تشخیص این واقعیت‌ها -و نیز خشم قابلِ درک علیه فراموشی راحت آن‌ها در بخش بزرگی از جناح راست- است که بسیاری از روزنامه‌نگاران و دانشگاهیان امروزی را وسوسه می‌کند تا در مسیر نقد صرف و مدام گام بردارند.

اما صداقتِ فکریِ تمرکزِ صرف بر ستم‌های کنونی از تشویقِ نسنجیدۀ عظمت تمدن غربی بیشتر نیست. پس، برای اینکه آموزش مدنی به آرمان‌هایش وفادار بماند، باید ستم‌های واقعی و نیز دستاوردهای بزرگ لیبرال دموکراسی را یادآور شود، و بکوشد دانشجویان را همان اندازه به اصلاح اولی مصمم سازد که به دفاع از دومی ترغیب می‌کند.

بخش لاینفکی از این آموزش‌ها باید صرفِ توضیح دلایلی شود که چرا اصول لیبرال دموکراسی هنوز جذابیتی خاص دارند. معلمان و استادان باید زمان بیشتری را صرف توضیح این مطلب کنند که بدیل‌های ایدئولوژیک لیبرال دموکراسی -از فاشیسم گرفته تا کمونیسم، از اتوکراسی گرفته تا تئوکراسی- الان نیز به‌اندازۀ گذشته منزجرکننده‌اند. و نیز این آموزش‌ها باید دربارۀ این واقعیت صریح‌تر باشد که پاسخ صحیح به تزویر، کنارگذاشتن اصول جذابی نیست که غالباً ریاکارانه اظهار می‌شوند، بلکه پاسخ درست این است که بیشتر بکوشیم تا سرانجام به این اصول جامۀ عمل بپوشانیم.

همان‌گونه که در کتاب جدیدم، مردم در مقابل دموکراسی۴، استدلال کرده‌ام، تنها زمانی می‌توانیم مانع ظهور پوپولیسم شویم که تضمین دهیم نظام سیاسی امروز ما می‌تواند بر نقص‌هایی واقعی که آن را تضعیف کرده‌اند، غلبه کند. مدت‌هاست که افراد عادی احساس می‌کنند سیاستمداران در تصمیم‌گیری‌هایشان توجهی به آن‌ها ندارند. آن‌ها مرددند به یک دلیل: مدت‌هاست که ثروتمندان و قدرتمندان تأثیرگذاری نگران‌کننده‌ای بر سیاست عمومی دارند. پلِ ارتباطی بین ذی‌نفوذان و قانون‌گذران، نقش بسیار زیاد ثروت خصوصی در تأمینِ امکانات مالی برای انتخابات، و پیوندهای محکم بین سیاست و صنعت، عملاً سهم ارادۀ مردم در سیاست عمومی را کم کرده است.

تمام موارد مذکور، تأثیری بزرگ بر توانایی دولت در نمایندگی‌کردنِ مردم عادی دارد. معیارهای زندگی مردم عادی پس از رشدی سریع در دورۀ پساجنگ، چندین دهه است که در بسیاری از کشورهای شمال امریکا و اروپای غربی تغییری نکرده است. سرخوردگی روزافزون از عدم پیشرفت مادی نیز به نوبۀ خود به تشدید واکنش فرهنگی گسترده‌ای علیه تحقق آرمان‌های جامعۀ برابر چندقومیتی کمک کرده است.

تنها از طریق یک اصلاح کامل اساسی می‌توان این نقص‌ها را برطرف نمود. نهادها باید تأثیر پول بر سیاست را کنترل کنند و راه‌هایی جدید بیابند که به شهروندان اجازۀ اظهار وجود بدهد. سیاستمداران باید اراده و تخیلشان را به کار بگیرند تا تضمین دهند که ثمرات جهانی‌شدن و تجارت آزاد به نحو بسیار عادلانه‌تری توزیع می‌شود. و شهروندان -یعنی همۀ ما- حتی باید بیشتر بکوشند تا نوعی وطن‌پرستی دربرگیرنده۵ را بسازند که از اقلیت‌های آسیب‌پذیر در مقابل تبعیض دفاع می‌کند و هم‌زمان بر اموری تأکید دارد که باعث اتحاد می‌شوند نه افتراق.

اما پروژۀ حفظ لیبرال دموکراسی به اصلاحاتی بزرگ‌تر از رفع کاستی‌ها نیازمند است. پوپولیست‌ها توانستند به این موفقیت‌های چشمگیر برسند صرفاً بدین خاطر که مبانی اخلاقی نظام ما بسی بیش از آنچه فکر می‌کردیم شکننده است. و ازین‌رو هر کسی که می‌خواهد به احیای دموکراسی کمک کند، ابتدا باید کمک کند تا آن را بر مبنای ایدئولوژیک باثبات‌تری بازسازی کنیم.

پی‌نوشت‌ها:
• این مطلب را یاشا مونک نوشته است و در ۴ مارس ۲۰۱۸، با عنوان «How populist uprisings could bring down liberal democracy» در وب‌سایت گاردین منتشر شده است و وب‌سایت ترجمان در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۷ آن را با عنوان «چگونه قیام‌های پوپولیستی می‌توانند لیبرال دموکراسی را سرنگون کنند؟» و ترجمۀ میلاد اعظمی‌مرام منتشر کرده است.
•• یاشا مونک (Yascha Mounk) در دانشگاه هاروارد حکومت‌داری تدریس می‌کند. کتاب جدید او مردم در مقابل دموکراسی: چرا آزادی ما در خطر است و چگونه باید آن را نجات داد؟ (The People vs. Democracy: Why Our Freedom is in Danger and How to Save It) نام دارد.

دقایقی پیش ترکیب اصلی کهکشانی ها برای دیدار فینال لیگ قهرمانان برابر لیورپول اعلام شد و بر این اساس گرت بیل باز هم نیمکت نشین خواهد بود.

گرت بیل در هفته های اخیر عملکرد بسیار خوبی در ترکیب رئال داشت و با توجه به درخشش در ال کلاسیکو و به ثمر رساندن ۵ گل در ۴ دیدار آخر کهکشانی ها انتظار داشت بالاخره زیدان در این فینال به او اعتماد کند اما باز هم این اتفاق رخ نداد.

در فینال سال قبل برابر یوونتوس، گرت بیل زمانیکه تکلیف پیروزی تیمش مشخص شده بود راهی زمین شد و البته در آن مقطع درگیر آسیب دیدگی بود اما این ستاره ولزی امشب انتظار داشت در ترکیب قرار بگیرد اما زیدان باز هم ترجیح داد جای گرت بیل روی نیمکت و کنار خودش باشد.

ضربه ای که گرت بیل انتظارش را نداشت! + عکس

حذف شرکت‌های پیمانکاری در ماشین سازی تبریز

بر اساس دستور مالک جدید ماشین سازی تبریز و برای اطمینان کارگران پیمانکاری از وضعیت استخدامی خود، کلیه پرسنل شرکت های پیمانکاری شاغل در گروه ماشین سازی .تبریز از اول خرداد ماه سال جاری به صورت قرار دادی با خود شرکت ماشین سازی تبریز ادامه فعالیت می‌دهند

به گزارش سهیل موزیک، ایسنا نوشت:  مجموعه ماشین سازی تبریز  توسط سازمان خصوصی‌سازی و بر اساس اصل ۴۴ و قوانین و مقررات این سازمان، به سرمایه گذار خصوصی واگذار  شده است.

قربانعلی فرخ زاد، مالک جدید ماشین‌سازی تبریز است که در همان روزهای نخست تمام مطالبات باقی مانده از سال‌های گذشته بازنشستگان ماشین سازی تبریز را پرداخت کرد و بعد از مدت‌ها برای اولین بار کارگران ماشین سازی  سر وقت حقوق دریافت کرده‌اند و از بابت حقوق ، معوقه ندارند .

بیست و سومین دوره مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۸ – ویتنام با حضور ۲۶۷ تکواندوکار از ۳۴ کشور از صبح امروز (شنبه – ۵ خردادماه) در سالن «پوتوا» هوشیمینه آغاز و به مدت ۳ روز ادامه خواهد داشت.
فرزان عاشورزاده هوگوپوش وزن ۵۸- کیلوگرم کشورمان در نخستین گام «اتمانگارا» نماینده اندونزی (دارنده مدال برنز قهرمانی آسیا ۲۰۱۴) را ۱۹ بر ۵ شکست داد؛ در دومین دیدار برابر «سوخرب بُبُبکوف» ازبک قرار گرفت و در حالی که این دیدار به راند طلایی کشیده شده بود، نتیجه را به نفع خود به پایان رساند.
فرزان در ادامه به مصاف «تاوین هانپراب» از تایلند نایب قهرمان المپیک ریو ۲۰۱۶ رفت و با نتیجه ۱۳ بر ۱۱ به برتری رسید و راهی فینال شد. وی در فینال این رقابت ها با «تای هون کیم» دارنده مدال برنز المپیک ریو ۲۰۱۶، قهرمان جهان ۲۰۱۷ و دارنده ۳ مدال طلا گرندپری ۲۰۱۷ مبارزه کرد و در پایان دیداری حساس و در حالیکه تنها یک امتیاز اختلاف داشتند با نتیجه ۵ بر ۴ مغلوب شد و به مدال نقره آسیا بسنده کرد.

هدایت تیم مردان برعهده فریبرز عسکری به عنوان سرمربی، علی محمد بسحاق و حسن فلاحی راد به عنوان مربی است.
گفتنی است؛ مسابقات قهرمانی آسیا G۴ است و به نفرات اول تا سوم به ترتیب ۴۰، ۲۴ و ۱۴.۴۰ امتیاز در راستای افزایش رنکینگ المپیکی تعلق می گیرد.

پیش از این نیز مهدی جلالی و ناهید کیانی به مدال نقره و آرمین هادی پور به مدال برنز دست یافته بودند تا پرونده نمایندگان تکواندو ایران با کسب ۳ مدال نقره و یک برنز در روز نخست به پایان برسد.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای سهیل موزیک | دانلود آهنگ جدید با متن محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.